B1
arrest
/əˈrest/
verb
aresztować
/arɛʂˈtɔvat͡ɕ/· czasownikRównież
zatrzymaćpowstrzymać
Definicja
To seize someone by legal authority and take them into custody, or to stop a process or development.
Przykłady
The police arrested him for theft.
Policja aresztowała go za kradzież.
Doctors tried to arrest the spread of the disease.
Lekarze próbowali powstrzymać rozprzestrzenianie się choroby.
Kolokacje
arrest a suspectarrest the spreadplace under arrest
noun
aresztowanie
/arɛʂtɔˈvaɲɛ/· rzeczownikRównież
zatrzymanie(n)
Definicja
The act of arresting someone, or a stoppage or slowing down of a process.
Przykłady
He resisted arrest and was charged with assault.
Stawiał opór przy aresztowaniu i został oskarżony o napaść.
The doctor performed a cardiac arrest.
Lekarz przeprowadził zatrzymanie akcji serca.
Kolokacje
under arrestmake an arresthouse arrest
Formy słowa
arrestedpast simplearrestingpresent participlearreststhird person singular
Odkryj więcej słów
To słowo jest częścią bazy Leksogramu obejmującej angielskie słowa od poziomu A1 do C1 z polskimi tłumaczeniami, wymową IPA, definicjami i przykładami. Znajdź je na dzisiejszej planszy!
Swipe to trace the word
T
U
D
L
E
S
O
W
R
J
A
E
R
A
I
N