C1
disobedient
ˌdɪsəˈbiːdiənt
adjective
nieposłuszny
Również
buntowniczy(m)
Definicja
Refusing to obey rules or someone in authority; rebellious.
Przykłady
The disobedient child refused to go to bed.
Nieposłuszne dziecko odmówiło pójścia spać.
He was punished for his disobedient behavior.
Został ukarany za swoje nieposłuszne zachowanie.
Synonimy
Kolokacje
disobedient childdisobedient dogdisobedient behavior
Odkryj więcej słów
To słowo jest częścią bazy Leksogramu obejmującej angielskie słowa od poziomu A1 do C1 z polskimi tłumaczeniami, wymową IPA, definicjami i przykładami. Znajdź je na dzisiejszej planszy!
Swipe to trace the word
D
A
O
B
V
I
S
E
J
O
D
G
T
N
E
I